فرانسه هنوز دارد جای پایش را محکم می کند. از پارسال که در قضایای لبنان میانجی گری را شروع کرد. لبنان همیشه خانه ی دوم بوده است و خواهد بود. و این بار هم که در دولت فیلون و با ریاست جمهوری سارکوزی. بسیار عالی مهره چینی شده است. این پوپولیست قدرت طلب راست گرا!!! خوب مهره ای برای وزارت خارجه انتخاب کرده است، کوشنر. کوشنر با آن چهری مناسب ترینش دقیقا همان است که باید. گر چه شاید مسن یا از لحاظ سیاسی در موضع مخالف باشد ولی سارکوزی با همه ی اشتباهات خوب قواعد این سیاست کثیف و دوست داشتنی را بلد است، گر چه هنوز مانده تا به پای شیراک برسد.  

    گذشت روزهایی که وجهه ی شیراک خود مشکل گشا بود، روزهایی که او مثل یک سیاست مدار کثیف به بهترین شکل آشوبهایی که سارکوزی دامن زده بود را کنترل کرد و ذره ای، حتی ذره ای از خودش مایه نگذاشت. شیراک، بزرگترین گولیست این سالها خوب بلد بود چطور همه را راضی نگه دارد، دزدی کند و آخر سر بهترین آدم ممکن برای ریاست جمهوری باشد. شیراک خوب قواعد سیاست را بلد بود، بی خوب بودن و حتی با کمی بد بودن، او خیلی عالی در طی ۴۰ سال بزرگ و عالی ماند.

    شاهکارهای فرانسه البته یکی دو تا نیستند. این مردم احساساتی و عاقل که ادبیات و فرهنگ و سیاست و هنر و اندیشه و فلسفه در دنیا بیش از همه به آنها و دانشمندانش وامدار است و همیشه در بطن خود یک انقلابی گری، یک احساسات، یک تعقل، یک شکم پرستی و لذت پرستی و شهوت پرستی و لسه فر داشته است، باز هم انگار می خواهد نقش تاریخی اش را ایفا کند. شیراک نیست، راهش ادامه دارد، هر چند شیراک دیگر نیست.

    شیراک، بهترین، حقه باز ترین و "رئیس جمهور ترین" آدم ایده آل و ممکن بود!