نگاه از بالا

نان پاره ز من بستان جان پاره نخواهد شد                         آواره ی عشق مـا آواره نخواهــد شد

آن را که منم خرقه عریان نشود هـرگز                         و آن را که منم چاره بی چاره نخواهد شد

آن را که منم منصب معـزول کـجا گــردد                       آن خاره که شد گوهر او خاره نخواهد شد

آن قـبله ی مشتاقان، ویــران نشود هـرگـز             و آن مصحف خاموشان سی پاره نخواهد شد

از اشک شود ساقی این دیده ی من لیکن                    بی نرگس مخمورش خماره نخواهـد شد

بیمار شود عـاشق، امـا بنمی میـرد                         ماه ار چه که لاغر شد، استاره نخواهد شد

خاموش کن و چندین غمخواره مشو آخر                  آن نفـس کـه شد عاشق، اماره نخواهد شد

شعر از: مولوی

عکس از: فوتو.نت