از پای سخنرانی احمدی نژاد میام. تقریبا مطمئن بودم که خبر خاصی قرار نیست بشه. البته انتظار ندارم کسی که این مطلب رو می خونه، باور کنه. چون همه ما عادتمونه بعد از حل مساله جواب یادمون بیاد . روند کلی حاکم بر ماجرای انرژی هسته ای طی این سالها اطلاع دادن مسائل تخصصی علمی، آن هم توسط مقامی مثل رئیس جمهور، آن هم به شکلی ماجراجویانه و با تاکید غیر واقعی بوده است. که باعث می شود کار به جایی برسد که من دانشجو فکر کنم این آدم داره یه خبر رو سه بار می گه و اصلا هیچ چشم انداز مشخصی نیست که ما کجاییم و به کجا می ریم. هر بار یه مرحله کگفته می شه بی اونکه بدونیم کجا هستیم. البته به خودشون بگه مطمئنا جواب دارن. همون طور که محمد علی رامین که تو مراسم امروز بود و تا دیدمش به خنده افتادم، جواب سوالای شهروند رو داد. مشخصه که نیت از تزریق این همه هیجان بی بنیان چیه. بگذریم، اما الان دقیقا کجاییم و کی به کجا می رسیم؟ احمدی نژاد که مطمئنا سخنرانی امروزش رو داده بود یه آدم عاقل بخونه قبلش و از خیلی حرفا معلوم بود که عمرا خودش نوشته باشه، مثل حرف در مورد سوخت فسیلی و گازهای گلخانه ای، گفت تولید سوخت هسته ای راهی است برای رسیدن به رفاه بیشتر ایرانیان و این چرت و پرتا. واقعا این یارو انگار خیال می کنه تفاوت ما و دکشورای توسعه یافته تو انرژی هسته ایه؟ و جدا از این سوخت هسته ای چه ربطی داره به رفاه؟ کدوم احمقی رفاه رو با انرژی هسته ای می سنجه و اصلا چه نقشی داره تو رفاه این انرژی هسته ای؟ وقتی توبد ناخالص امریکا تو هر سال ۶۰ برابر مائه، انتظار چی داریم؟ که با ۱۰۰۰ مگ نیروگاه که هشت سال به تاخیر افتاده و کلی هزینه های مادی و هزاران برابرش هزینه های پنهان دادیم و از توسعه کشور براش مایه گذاشتیم و در حالی که همین نیروگاه رو هم روس ها برامون ساختن (البته قراره بسازن !!!) و معلوم نیست خودمون اصلا می تونیم بسازیم یا نه و چند تا و کی ( داریم بنزین می سازیم ولی هنوز ماشین نخریدیم !) و این ۱۰۰۰ مگ هم که هنوز وارد چرخه نشده و اگه هم بشه ما روزی ۳۵۰۰۰ مگ احتیاج داریم، مثلا مردممون مرفه بشن؟ لابد می شیم دیگه، تو ریاست جمهوری احمق ها، با نیت همه چیز درست میشه، همه چیز !